Op 9 november kwart over negen 2010 hebben wij onze Moos helaas moeten laten inslapen. Moos had een acute vorm van Auto Immuun Hemolytische Anemie. Dit is een aandoening waarbij het lichaam de eigen rode bloedcellen niet meer herkent en door het eigen immuunsysteem worden vernietigd. Moos is geboren op 10 augustus 1999 en is elf jaar geworden. Moos, wij hebben van jou mogen genieten sinds we je op zesjarige leeftijd uit het asiel hadden gehaald. Je was een hele lieve stevige zwart witte poes. In het begin moest je echt wennen en vond je de tuin helemaal niks. Toch had je opeens de knop omgezet en vond je het heerlijk om buiten te zijn. Je bleef altijd in de tuin en zocht daar de heerlijkste plekjes op. Als wij zomers ook in de tuin zaten dan zocht je ons op. Ook hield je van de winter. Gezellig trappelen bij Bas op schoot en goed opletten of er nog wat lekkers op tafel werd gezet. Brie en kip, daar was je een groot fan van. Je luisterde heel goed naar je naam en meestal hield je een kletspraatje met ons als we je naam noemde. Heel onverwacht en veel te vroeg heb jij ons verlaten. Wij hebben nog meer poezen waar we veel knuffels van krijgen, maar toch zal het zonder jou in ons huis en onze tuin heel leeg en stil zijn. Moos, we zullen je ontzettend missen en we zullen je zeker nooit vergeten!